محمد عبیدی، فرزند شهیده سیدزهرا علوی، در گفتوگو با خبرنگار حیات درباره مادرش اظهار کرد: مادرم یک بانوی معمولی، مذهبی و مؤمن بود؛ از همان مادرانی که زندگیشان را برای خانواده و فرزندانشان میگذارند. او در ۱۴ سالگی ازدواج کرد و سالها زندگی سادهای داشت و فرزندانش را بزرگ کرد.
وی افزود: مادرم انسان بیحاشیهای بود و زندگی معمولی داشت. شاید اگر بخواهم او را در چند کلمه توصیف کنم، باید بگویم یک مادر ایرانی از خانوادهای مذهبی و معمولی بود.
عبیدی با اشاره به نحوه شهادت مادرش گفت: روز ۱۶ اسفند ۱۴۰۴، زمانی که مادرم در خانه و در حال اقامه نماز بود، سه موشک به منزل اصابت کرد و خانه بهطور کامل تخریب شد. پیکر و برخی وسایل او نیز چند روز بعد از زیر آوار خارج شد.
وی ادامه داد: درباره این حادثه مستندی نیز ساخته شده که من در آن حضور داشتم. سجاده و چادر نماز مادرم از جمله وسایلی بود که پس از سه روز از زیر آوار پیدا کردیم.
فرزند شهیده سیدزهرا علوی با بیان اینکه «شهادت برای ما افتخار است»، گفت: شهادت افتخار بزرگی است، اما اینکه یک انسان و یک خانه مسکونی اینگونه هدف حمله قرار بگیرد، برای خانواده ما دردناک است. مادرم زندگی سادهای داشت و نمیتوانم بپذیرم که انسانی با این ویژگیها باید به این شکل جان خود را از دست بدهد.
وصیتنامهای کوچک با یک نشانی مشخص
عبیدی در ادامه به وصیتنامه مادرش اشاره کرد و گفت: مادرم یک وصیتنامه بسیار کوچک داشت؛ حدود پنج در پنج سانتیمتر. نکتهای که در این وصیتنامه برای من بسیار قابل تأمل است، این است که تقریباً تمام آن به محل دفن خودش اختصاص داشت.
وی افزود: من یک خواهر داشتم که یک سال از من کوچکتر بود. حدود سالهای ۵۷ یا ۵۸ من و خواهرم دچار مسمومیت شدیم و به پزشک مراجعه کردیم، اما خواهرم از دنیا رفت و در بهشت زهرا(س) دفن شد.
او ادامه داد: حدود هفت، هشت سال پیش، مادرم من و همسرم را به بهشت زهرا برد و قبر خواهرم را به ما نشان داد و گفت: «من باید همینجا دفن شوم.»
عبیدی گفت: حتی دو، سه سال پیش نیز مادرم برای پیگیری این موضوع به بهشت زهرا مراجعه کرده بود. آنجا به او گفته بودند که چون فرزندش در این محل دفن است، امکان اختصاص محل دفن برای او وجود دارد، اما بعدها آن محدوده تخریب و برای بخش مربوط به شهدا ساماندهی شده بود.
وی افزود: به مادرم گفته بودند که برای دفن در آن قسمت باید شهید باشد. شاید آن زمان هیچکدام از ما تصور نمیکردیم که روزی این موضوع به واقعیتی تلخ تبدیل شود.
«برای ما این وصیت معنادار است»
فرزند شهیده سیدزهرا علوی درباره اتفاقی که پس از شهادت مادرش رخ داد، گفت: پس از شهادت، وصیتنامه مادرم را به مسئولان بهشت زهرا نشان دادم. آنها بسیار متأثر شدند و یکی از مسئولان گفت اگر این محدوده تخریب نشده بود، دقیقاً همان جایی که مادرم وصیت کرده بود، باید به او اختصاص داده میشد.
وی ادامه داد: به دلیل تخریب و جابهجاییهای انجامشده، دیگر مشخص نبود محل دقیق قبلی کجا بوده است. اما برای ما این موضوع بسیار تأملبرانگیز است که مادرم سالها قبل، بدون اینکه از اتفاقات آینده اطلاعی داشته باشد، محل دفن خودش را مشخص کرده بود.
عبیدی با اشاره به اعتقادات مذهبی خانوادهاش اظهار کرد: ما مسلمان و شیعه هستیم و به چنین مسائلی باور داریم. نمیخواهم درباره این اتفاق قضاوت قطعی کنم، اما وقتی وصیت مادرم و اتفاقی را که بعد از آن رخ داد کنار هم میگذارم، این موضوع برای من معنای خاصی پیدا میکند.
«مادرم پیش از آنکه شهیده باشد، مادر من بود»
عبیدی با بیان اینکه انتخاب یک خاطره مشخص از مادرش برای او دشوار است، گفت: مادرم پیش از اینکه شهیده باشد، مادر من بود. زنی بود که زندگی کرد، فرزندانش را بزرگ کرد و مانند بسیاری از مادران ایرانی تمام تلاشش را برای خانوادهاش گذاشت.
وی افزود: عکسها و وسایلی که از او باقی مانده، برای ما بخشی از خاطرات زندگی یک خانواده است؛ تصاویری از مادری که در کنار فرزندانش بوده و زندگی معمولی خود را داشته است.
«درخواستی از مسئولان نداریم جز آرامش و امنیت برای همه مردم»
فرزند شهیده سیدزهرا علوی در پاسخ به این پرسش که خانواده از مسئولان چه مطالبهای دارد، گفت: ما درخواست خاصی نداریم و خودمان را جدا از مردم نمیدانیم. ما هم مثل همه مردم، عضوی از همین جامعه هستیم.
وی ادامه داد: چیزی که میخواهیم این است که امنیت برقرار باشد، مردم آرامش داشته باشند، اقتصاد ثبات داشته باشد و جامعه در امنیت زندگی کند.
عبیدی تأکید کرد: از مسئولان میخواهیم وفادار به مردم باشند و در شرایط سخت کنار مردم بایستند؛ پای جان، مال و ناموس مردم و همچنین پای اخلاق و ارزشهای دینی جامعه بایستند.
وی در پایان گفت: ما چیز خاصی نمیخواهیم. مردم و خانوادههای شهدا از هم جدا نیستند. ما هم بخشی از همین مردم هستیم و خواستهمان همان چیزی است که هر خانوادهای میخواهد؛ امنیت، آرامش و زندگی در جامعهای باثبات.
انتهای پیام/ خرد
نظر شما